Η Κύπρος

Τ' άγαλμα ανέβαινε

απ' το γαλάζιο πελαγο

μαρμάρινο

στητό μ'ενα χαμόγελο ν' άχνοχαράζει

στον 'Ηλιο.

΄Ενας κόσμος γεννιόταν

και πάλιν, ο κόσμος τοΰ Όμηρου.

Δεν είχε ονομα τό άγαλμα

ήταν

η ίδια μας ψυχή

αύτη πού κουβαλοΰμε

αιώνες τώρα

ανάμεσα ούρανού καί γης

γεμάτη όστρακα

και μνήμες

φύκια, χελιδονόψαρα

ταξίδια χωρίς τελειωμό

Ή Κύπρος...

Cyprus

The statue was rising

from the blue sea,

marble,

upright, with a smile just beginning

to dawn

upon the Sun.

A world was being born —

once again, the world of Homer.

The statue had no name.

It was

our very soul,

the one we have carried

for centuries now

between sky and earth,

filled with shells

and memories,

seaweed, swallow-fish,

journeys without end.

Cyprus…

ΑΝΑΜΟΝΗ ΒΡΟΧΗΣ

Περιμένουμε τη βροχή. Χρόνια περιμένουμε

κοιτάζοντας τον άδειο ουρανό.

Σκόνη σκέπασε τον κόσμο,

τα φύλλα χάσανε το χρώμα τους.

Άτροφη μήτρα η γη προσμένει τον οργασμό.

Ως κι ο ήλιος θέλει να πλυθεί.

Τούτη η αναβροχιά κάθεται στην ψυχή μας

και τη σκεπάζει όπως η σκόνη τις αρχαίες πέτρες

που καίγονται άπλυτες στον ήλιο.

Η ψυχή μας κατάντησε κι αυτή

ένα αρχαίο μωσαϊκό σκεπασμένο από τη σκόνη.

Περιμένουμε τη βροχή να μας καθαρίσει,

να βρούμε το χρώμα μας,

αυτή τη λάμψη που φυλακίστηκε μέσα μας,

το φως

που γεννιέται από τις πέτρες και το χώμα μας.

(1998)

AWAITING RAIN

Awaiting rain. Years we wait
staring at the empty sky.
The world covered by dust,
leaves stripped of color.
An infertile womb, the earth awaits orgasm.
Even the sun needs washing.

This drought has settled in our souls
like the dust that covers ancient stones
that burn, unwashed in the sun.
Even our souls have become
ancient mosaics covered by dust.

We await the rain, to cleanse us,
to regain our color,
the shine trapped inside us,
the light
born of our stones and earth.

(1998)

Translation: Irena Ioannides

Τη νύχτα

Αργά τη νύχτα

βγαίνουν από το κύμα

όλα τα σώματα που αγάπησες

σου ψιθυρίζουν ξεχασμένους σκοπούς

παίρνουν γραμμή τους στενούς δρόμους

σ' ακολουθούν

μαζί με το ματωμένο φεγγάρι

ή το άρρωστο φως

μέσα από τις χαραμάδες της πόρτας

ή τους ψηλούς φεγγίτες

κάθονται στα έρημα μπαλκόνια

λέγοντας ιστορίες ως το πρωί

κι έπειτα ανεμίζοντας τα πουκάμισά τους

χάνονται βουβοί στο μακρινό ορίζοντα.

At Night

Late at night

from the waves rise

all the bodies you once loved,

whispering forgotten melodies

tracing the narrow streets

following you

together with the blood moon

or the sickly light

through the cracks of the door

or the tall skylights

sitting on deserted balconies

telling stories until dawn

and then, letting their shirts drift,

they fade silently into the distant horizon.

Ναυάγιο

Οι αμφορείς μας περίμεναν

Μερόνυχτα χωρίς παρηγοριά

Στην πολιτεία του νερού

Με μνήμη υγρή

Με φως αλλιώτικο

Με σκοτάδι ζυγιασμένο

Στα μεγάλα νυχτέρια

Του ναυαγίου

Δεν μιλούσαν για κείνο

Ψάχναν μονάχα την στεριά

Να στεριώσουν σε κάστρο

Απόρθητο μαρμαρωμένο

Μη και ξανάρθει το κακό

Έβγαλαν και κέρασαν

Σαν έριξαν άγκυρα

Σε φεγγαρόφωτο καράβι

Ασημοστολισμένο αμύγδαλο, φακές, σύκα, ελιές

Σε ένα γλέντι προγονικά μεγαλόπρεπο

Ανυποψίαστοι για το ναυάγιο της στεριάς

Που θα ακολουθούσε

Shipwreck

The amphorae were waiting for us

Day and night without consolation

In the city of water

With wet memory

With a different light

With darkness weighed

Through the long Night-watches

Of the shipwreck

They spoke nothing of it

They searched only for the land

To take root in a fortress

Impenetrable, petrified,

Lest the evil come again

They brought out and shared

As they cast anchor

On a moonlit vessel -

Silver-adorned almonds, lentils, figs, olives

At a feast of ancestral splendor

Unaware of the land´s shipwreck

To come