1. Negra sombra

Cando penso que te fuches,

negra sombra que me asombras,

ó pé dos meus cabezales

tornas facéndome mofa.

Cando maxino que es ida,

no mesmo sol te me amostras,

i eres a estrela que brila,

i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas,

si choran, es ti que choras,

i es o marmurio do río

i es a noite i es a aurora.

En todo estás e ti es todo,

pra min i en min mesma moras,

nin me abandonarás nunca,

sombra que sempre me asombras.

                                     Original en gallec

Μαύρη σκιά

 Όταν σκέφτομαι ότι έφυγες,

μαύρη σκιά που με σκιάζεις,

στην άκρη του προσκέφαλού μου

επιστρέφεις, περιγελώντας με.

Όταν φαντάζομαι ότι έφυγες,

στον ίδιο τον ήλιο μού φανερώνεσαι,

και είσαι το αστέρι που λάμπει,

και είσαι ο άνεμος που βουίζει.

Αν τραγουδούν, είσαι εσύ που τραγουδάς,

αν κλαίνε, είσαι εσύ που κλαις,

και είσαι το κελάρισμα του ποταμού

και είσαι η νύχτα και η αυγή.

Στα όλα υπάρχεις και εσύ είσαι τα πάντα,

για μένα και σ' εμένα μέσα κατοικείς,

και ποτέ δεν θα με εγκαταλείψεις,

σκιά που πάντα με σκιάζεις.

Black Shadow

When I think that you have parted, 

black shadow that overshades me, 

at the foot of my head pillows you 

return making fun of me.

When I fancy that you've gone, 

from the very sun you taunt me 

and you are the star that shines 

and you are the wind that moans.

If there's singing it's you who sings, 

If there's weeping it's you who weeps, 

and you are the river's rumour 

and the night—and the dawn.

Everywhere you are in everything, 

for and within me you live, 

nor will you ever leave me, 

shadow that always shades me.

2. For Katrina's Sun-Dial

Hours fly.

Flowers die:

New days,

New ways:

Pass by!

Love stays.

Time is

Too Slow for those who Wait,

Too Swift for those who Fear,

Too Long for those who Grieve,

Too Short for those who Rejoice;

But for those who Love,

Time is not.

Για το ηλιακό ρολόι της Κατρίνα

Οι ώρες πετούν,

τα λουλούδια ξεψυχούν˙

νέες μέρες,

νέες ιδέες˙

περνούν!

Η αγάπη μένει.

Ο χρόνος είναι

πολύ αργός γι' αυτούς που περιμένουν,

πολύ γρήγορος γι' αυτούς που φοβούνται,

πολύ μακρύς γι' αυτούς που θρηνούν,

πολύ σύντομος γι' αυτούς που ευτυχούν,

μα γι' αυτούς που αγαπούν,

χρόνος δεν είναι.

                                                          Μετάφραση: Μαργαρίτα Παπαγεωργίου

3. Herbsttag

Herr: es ist Zeit. Der Sommer war sehr groß.

Leg deinen Schatten auf die Sonnenuhren,

und auf den Fluren laß die Winde los.

Befiehl den letzten Früchten voll zu sein;

gieb ihnen noch zwei südlichere Tage,

dränge sie zur Vollendung hin und jage

die letzte Süße in den schweren Wein.

Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr.

Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben,

wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben

und wird in den Alleen hin und her

unruhig wandern, wenn die Blätter treiben.

Φθινοπωρινή μέρα

Κύριε, είναι η ώρα. Το καλοκαίρι ήταν πολύ μεγάλο.

Άπλωσε τη σκιά σου πάνω στα ηλιακά ρολόγια,

κι άσε τους ανέμους να ξεχυθούν στους αγρούς.

Διέταξε τους τελευταίους καρπούς να μεστώσουν·

χάρισέ τους ακόμη δυο μέρες γεμάτες νότο,

σπρώξε τους προς την ολοκλήρωση και 

στάξε την τελευταία γλύκα στο βαρύ κρασί.

Όποιος τώρα δεν έχει σπίτι, δεν θα χτίσει πια.

Όποιος τώρα είναι μόνος, θα μείνει για πολύ,

θα αγρυπνά, θα διαβάζει, θα γράφει ατέλειωτα γράμματα,

και θα περιπλανιέται ανήσυχος, πέρα δώθε

κάτω από τις δεντροστοιχίες, καθώς τα φύλλα πέφτουν.

Autumn Day

Lord, it is time. The summer was very long.

Lay your shadow upon the sundials,

and let the winds loose over the fields.

Command the last fruits to be full;

give them two more southern days,

urge them to perfection and drive

the last sweetness into the heavy wine.

Whoever has no house yet, will build none.

Whoever is alone, will stay alone,

will stay awake, read, write long letters,

and wander restlessly back and forth along the lanes

as the leaves drift.

4. II. VIRGINIA

Red river, red river,

Slow flow heat is silence

No will is still as a river

Still. Will heat move

Only through the mocking-bird

Heard once? Still hills

Wait. Gates wait. Purple trees,

White trees, wait, wait,

Delay, decay. Living, living,

Never moving. Ever moving

Iron thoughts came with me

And go with me:

Red river, river, river.

ΙΙ. Βιρτζίνια

Ποτάμι κόκκινο, ποτάμι κόκκινο,

Κυλά απαλά η ζέστα είναι σιωπή

Βούληση καμιά δεν είναι σαν ποτάμι

Ακίνητη. Θα κινείται η ζέστα

Μόνο με το μιμοπούλι

Κάποτε ακουσμένο; Ήρεμοι λόφοι

Περιμένουν. Πύλες περιμένουν. Δέντρα πορφυρά,

Δέντρα λευκά, αναμένουν, αναμένουν,

Αναβάλλουν, σαπίζουν. Ζώντας, ζώντας,

Ποτέ κινώντας. Πάντα κινώντας

Σιδερένιες σκέψεις ήρθαν μαζί μου

Και μαζί μου κυλούν:

Κόκκινο ποτάμι, ποτάμι, ποτάμι.

5. Наяву

И время прочь, и пространство прочь,

Я все разглядела сквозь белую ночь –

И нарцисс в хрустале у тебя на столе,

И сигары синий дымок.

И то зеркало, где, как в чистой воде,

Ты сейчас отразиться мог.

И время прочь, и пространство прочь.

Только ты мне не можешь помочь.

 1946. Лето. Фонтанный Дом

Στον ξύπνιο

Και τον χρόνο έδιωξα, και τον χώρο έδιωξα.

Κι όλα τα είδα μέσα απ' τη νύχτα τη λευκή–

Και τον νάρκισσο στο κρυστάλλινο βάζο στο τραπέζι σου,

Και του τσιγάρου τον γαλαζωπό καπνό.

Κι εκείνος ο καθρέφτης όπου, σαν το καθάριο το νερό,

Θα μπορούσες να καθρεφτιστείς.

Και τον χρόνο έδιωξα και τον χώρο έδιωξα.

Μόνο που εσύ να με βοηθήσεις δεν μπορείς.

καλοκαίρι 1946, Φοντάννι Ντομ (μετάφραση: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης)

6. Límites

De estas calles que ahondan el poniente,

una habrá (no sé cuál) que he recorrido

ya por última vez, indiferente

y sin adivinarlo, sometido

a Quién prefija omnipotentes normas

y una secreta y rígida medida

a las sombras, los sueños y las formas

que destejen y tejen esta vida.

Si para todo hay término y hay tasa

y última vez y nunca más y olvido

¿quién nos dirá de quién, en esta casa,

sin saberlo, nos hemos despedido?

Tras el cristal ya gris la noche cesa

y del alto de libros que una trunca

sombra dilata por la vaga mesa,

alguno habrá que no leeremos nunca.

Hay en el Sur más de un portón gastado

con sus jarrones de mampostería

y tunas, que a mi paso está vedado

como si fuera una litografía.

Para siempre cerraste alguna puerta

y hay un espejo que te aguarda en vano;

la encrucijada te parece abierta

y la vigila, cuadrifronte, Jano.

Hay, entre todas tus memorias, una

que se ha perdido irreparablemente;

no te verán bajar a aquella fuente

ni el blanco sol ni la amarilla luna.

No volverá tu voz a lo que el persa

dijo en su lengua de aves y de rosas,

cuando al ocaso, ante la luz dispersa,

quieras decir inolvidables cosas.

¿Y el incesante Ródano y el lago,

todo ese ayer sobre el cual hoy me inclino?

Tan perdido estará como Cartago

que con fuego y con sal borró el latino.

Creo en el alba oír un atareado

rumor de multitudes que se alejan;

son lo que me ha querido y olvidado;

espacio y tiempo y Borges ya me dejan.

Limits

Of all the streets that blur in to the sunset,

There must be one (which, I am not sure)

That I by now have walked for the last time

Without guessing it, the pawn of that Someone

Who fixes in advance omnipotent laws,

Sets up a secret and unwavering scale

for all the shadows, dreams, and forms

Woven into the texture of this life.

If there is a limit to all things and a measure

And a last time and nothing more and forgetfulness,

Who will tell us to whom in this house

We without knowing it have said farewell?

Through the dawning window night withdraws

And among the stacked books which throw

Irregular shadows on the dim table,

There must be one which I will never read.

There is in the South more than one worn gate,

With its cement urns and planted cactus,

Which is already forbidden to my entry,

Inaccessible, as in a lithograph.

There is a door you have closed forever

And some mirror is expecting you in vain;

To you the crossroads seem wide open,

Yet watching you, four-faced, is a Janus.

There is among all your memories one

Which has now been lost beyond recall.

You will not be seen going down to that fountain

Neither by white sun nor by yellow moon.

You will never recapture what the Persian

Said in his language woven with birds and roses,

When, in the sunset, before the light disperses,

You wish to give words to unforgettable things.

And the steadily flowing Rhone and the lake,

All that vast yesterday over which today I bend?

They will be as lost as Carthage,

Scourged by the Romans with fire and salt.

At dawn I seem to hear the turbulent

Murmur of crowds milling and fading away;

They are all I have been loved by, forgotten by;

Space, time, and Borges now are leaving me.

7. Não passou

Passou?

Minúsculas eternidades

deglutidas por mínimos relógios

ressoam na mente cavernosa.

Não, ninguém morreu, ninguém foi infeliz.

A mão- a tua mão, nossas mãos-

rugosas, têm o antigo calor

de quando éramos vivos. Éramos?

Hoje somos mais vivos do que nunca.

Mentira, estarmos sós.

Nada, que eu sinta, passa realmente.

É tudo ilusão de ter passado.

Δεν συνέβη

Συνέβη;

Μικροσκοπικές αιωνιότητες

φαγωμένες απ' τα πιο μικρά ρολόγια

αντηχούν στο σπηλαιώδη νου.

Όχι, κανείς δεν πέθανε, κανείς δεν δυστύχησε.

Το χέρι –το χέρι σου, τα χέρια μας

τραχιά, έχουν την αρχαία ζέστα

από τότε που είμαστε ζωντανοί. Είμαστε;

Τώρα είμαστε πιο ζωντανοί από ποτέ.

Ψέμα, είμαστε σώοι.

Τίποτε, απ' όσα ένιωθα, δεν συνέβη πραγματικά

Είν' αυταπάτη πως όλα είχανε συμβεί.

It didn't pass

Did it pass?

Tiny eternities

swallowed through minimal watches

they resonate in the cavernous mind.

No, no one died, no one was unhappy.

The hand- your hand, our hands-

wrinkled, with an ancient heat

of when we were alive. Were we?

Today we are more alive than ever.

A lie, we are alone.

Nothing, that I feel, really passes.

It is all the illusion that it has passed.

Translation: Adam Charles

8. Tempo

I

Mentre tu dormi

le stagioni passano

sulla montagna.

La neve in alto

struggendosi dà vita

al vento:

dietro la casa il prato parla,

la luce

beve orme di pioggia sui sentieri.

Mentre tu dormi

anni di sole passano

fra le cime dei làrici

e le nubi.

II

Io posso cogliere i mughetti

mentre tu dormi

perché so dove crescono.

E la mia vera casa

con le sue porte e le sue pietre

sia lontana,

né io più la ritrovi,

ma vada errando

pei boschi

eternamente—

mentre tu dormi

ed i mughetti crescono

senza tregua.

28 maggio 1935

Time

I

While you sleep

the seasons pass

on the mountain.

The snow melting above

gives life

to the wind:

behind the house the meadow speaks,

the light

drinks the trace of rain on the paths.

While you sleep

years of sun pass

between the tops of the larches

and the clouds.

II

I can gather lilies

while you sleep

because I know where they grow.

May my real home

with its doors and its stones

be so far away

that I never find it again,

but go roaming about the woods

forever—

while you sleep

and the lilies grow

without respite.

May 28, 1935

Translation: Leisa Loan

9. Ο άνθρωπος, ο κόσμος κι η ποίηση

Ανάσκαψα όλη τη γη να σέ βρω.

Κοσκίνισα μες στην καρδιά μου την έρημο· ήξερα πως

δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες

του ήλιου το φως. Ενώ τώρα, κοιτάζοντας

μες από τόση διαύγεια τον κόσμο,

μες από σένα — πλησιάζουν τα πράγματα,

γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα —

τώρα μπορώ

ν' αρθρώσω την τάξη του σ' ένα μου ποίημα.

Παίρνοντας μιά σελίδα θα βάλω

σ' ευθείες το φως.

Man, the world, and poetry

I dug up the whole of earth, just to discover you

I sieved the desert in my heart; I knew that

without man the sunlight wouldn't

be complete; however, now, seeing

through so much clarity, through you —

things come near me, they become discernable

diaphanous, now I can

include its parts in one of my poems

I'll grab a page and I'll

turn the light into straight lines

Translation: Manolis Aligizakis

10. Το Ρολόγι

Μαύρος ο ήλιος

στον κήπο της μητέρας μου

μ' ένα ψηλό καπέλο

πράσινο

ο πατέρας μου

μάγευε τα πουλιά

κι εγώ

μ' ένα κουφό

ρολόγι δύσπιστο

μετρώ τα χρόνια

και

τους περιμένω

                   Ο περίπατος, 1960

The Clock

Black is the sun

in my mother's garden

with a tall

green hat

my father

enchanted the birds

and I

with a deaf

suspicious clock

count the years

and 

wait for them

                    The walk, 1960

11. Ή Κύπρος

Τ' άγαλμα ανέβαινε

απ' το γαλάζιο πελαγο

μαρμάρινο

στητό μ'ενα χαμόγελο ν' άχνοχαράζει

στον 'Ηλιο.

΄Ενας κόσμος γεννιόταν

και πάλιν, ο κόσμος τοΰ Όμηρου.

Δεν είχε ονομα τό άγαλμα

ήταν

η ίδια μας ψυχή

αύτη πού κουβαλοΰμε

αιώνες τώρα

ανάμεσα ούρανού καί γης

γεμάτη όστρακα

και μνήμες

φύκια, χελιδονόψαρα

ταξίδια χωρίς τελειωμό

Ή Κύπρος...

Cyprus

The statue was rising

from the blue sea,

marble,

upright, with a smile just beginning

to dawn

upon the Sun.

A world was being born —

once again, the world of Homer.

The statue had no name.

It was

our very soul,

the one we have carried

for centuries now

between sky and earth,

filled with shells

and memories,

seaweed, swallow-fish,

journeys without end.

Cyprus…

باد ما را خواهد برد

در شب کوچک من، افسوس

باد با برگ درختان میعادی دارد

در شب کوچک من دلهرهٔ ویرانیست

گوش کن

وزش ظلمت را میشنوی؟

من غریبانه به این خوشبختی مینگرم

من به نومیدی خود معتادم

گوش کن

وزش ظلمت را میشنوی؟

در شب اکنون چیزی میگذرد

ماه سرخست و مشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است

ابرها، همچون انبوه عزاداران

لحظهٔ باریدن را گوئی منتظرند

لحظه‌ای

و پس از آن، هیچ.

پشت این پنجره شب دارد میلرزد

و زمین دارد

باز میماند از چرخش

پشت این پنجره یک نامعلوم

نگران من و تست

ای سراپایت سبز

دستهایت را چون خاطره‌ای سوزان، در دستان عاشق من بگذار

و لبانت را چون حسی گرم از هستی

به نوازش‌های لبهای عاشق من بسپار

باد ما را با خود خواهد برد

باد ما را با خود خواهد برد

12. Ο άνεμος θα μας σκορπίσει μακριά

(Bad ma ra khahad bord)

αλίμονο, στη μικρή μου νύχτα
ο άνεμος έχει ραντεβού με τα κοιμισμένα δέντρα
αλίμονο, στη μικρή μου νύχτα
υπάρχει η αγωνία της καταστροφής

άκου
ακούς το σκοτάδι να ανατινάζεται;
κοιτώ την ευδαιμονία σαν ξένη,
ξένη εθισμένη στην απόγνωση

άκου
ακούς το σκοτάδι να ανατινάζεται;
κάτι διαπερνά τη νύχτα
ανήσυχο και κόκκινο το φεγγάρι

μπορείς να δεις;
η σκεπή μας τρέμει από τον φόνο της κατάρρευσης
και πάνω από αυτή
σύννεφα
σαν πομπή από μοιρολογίστρες
μοιάζουν να περιμένουν τη στιγμή των δακρύων
μια στιγμή
και μετά τίποτα

μπορείς να ακούσεις;
η νύχτα ανατριχιάζει
πέρα από αυτό το παράθυρο
και οι άνεμοι παύουν
πέρα από αυτό το παράθυρο

κάτι άγνωστο παρατηρεί εσένα κι εμένα

εσύ
πράσινος σαν την ψυχή των φύλλων
ακούμπα τα χέρια σου
μέσα στα δικά μου
και κράτα την φλεγόμενη ανάμνηση της αγάπης
εσύ
πράσινος σαν την ψυχή των φύλλων
χάρισε τα χείλη σου
στα χάδια των δικών μου χειλιών
γεύσου τα σαν παλιό κρασί

εάν ξεχάσουμε
ο άνεμος, μια μέρα, θα μας σκορπίσει μακριά
ο άνεμος θα μας σκορπίσει μακριά

Μετάφραση: γιώργος δομιανός

The Wind Will Carry Us

In my night, so brief, alas
The wind is about to meet the leaves.
My night so brief is filled with devastating anguish

Hark! Do you hear the whisper of the shadows?
This happiness feels foreign to me.
I am accustomed to despair.

Hark! Do you hear the whisper of the shadows?
There, in the night, something is happening
The moon is red and anxious.
And, clinging to this roof
That could collapse at any moment,
The clouds, like a crowd of mourning women,
Await the birth of the rain.
One second, and then nothing.

Behind this window,
The night trembles
And the earth stops spinning.
Behind this window, a stranger
Worries about me and you.

You in your greenery,
Lay your hands – those burning memories –
On my loving hands.
And entrust your lips, replete with life's warmth,
To the touch of my loving lips

The wind will carry us!
The wind will carry us! 

13. ΑΝΑΜΟΝΗ ΒΡΟΧΗΣ

Περιμένουμε τη βροχή. Χρόνια περιμένουμε

κοιτάζοντας τον άδειο ουρανό.

Σκόνη σκέπασε τον κόσμο,

τα φύλλα χάσανε το χρώμα τους.

Άτροφη μήτρα η γη προσμένει τον οργασμό.

Ως κι ο ήλιος θέλει να πλυθεί.

Τούτη η αναβροχιά κάθεται στην ψυχή μας

και τη σκεπάζει όπως η σκόνη τις αρχαίες πέτρες

που καίγονται άπλυτες στον ήλιο.

Η ψυχή μας κατάντησε κι αυτή

ένα αρχαίο μωσαϊκό σκεπασμένο από τη σκόνη.

Περιμένουμε τη βροχή να μας καθαρίσει,

να βρούμε το χρώμα μας,

αυτή τη λάμψη που φυλακίστηκε μέσα μας,

το φως

που γεννιέται από τις πέτρες και το χώμα μας.

(1998)

AWAITING RAIN

Awaiting rain. Years we wait
staring at the empty sky.
The world covered by dust,
leaves stripped of color.
An infertile womb, the earth awaits orgasm.
Even the sun needs washing.

This drought has settled in our souls
like the dust that covers ancient stones
that burn, unwashed in the sun.
Even our souls have become
ancient mosaics covered by dust.

We await the rain, to cleanse us,
to regain our color,
the shine trapped inside us,
the light
born of our stones and earth.

(1998)

Translation: Irena Ioannides

14. Τη νύχτα

Αργά τη νύχτα

βγαίνουν από το κύμα

όλα τα σώματα που αγάπησες

σου ψιθυρίζουν ξεχασμένους σκοπούς

παίρνουν γραμμή τους στενούς δρόμους

σ' ακολουθούν

μαζί με το ματωμένο φεγγάρι

ή το άρρωστο φως

μέσα από τις χαραμάδες της πόρτας

ή τους ψηλούς φεγγίτες

κάθονται στα έρημα μπαλκόνια

λέγοντας ιστορίες ως το πρωί

κι έπειτα ανεμίζοντας τα πουκάμισά τους

χάνονται βουβοί στο μακρινό ορίζοντα.

At Night

Late at night

from the waves rise

all the bodies you once loved,

whispering forgotten melodies

tracing the narrow streets

following you

together with the blood moon

or the sickly light

through the cracks of the door

or the tall skylights

sitting on deserted balconies

telling stories until dawn

and then, letting their shirts drift,

they fade silently into the distant horizon.

15. Ναυάγιο

Οι αμφορείς μας περίμεναν

Μερόνυχτα χωρίς παρηγοριά

Στην πολιτεία του νερού

Με μνήμη υγρή

Με φως αλλιώτικο

Με σκοτάδι ζυγιασμένο

Στα μεγάλα νυχτέρια

Του ναυαγίου

Δεν μιλούσαν για κείνο

Ψάχναν μονάχα την στεριά

Να στεριώσουν σε κάστρο

Απόρθητο μαρμαρωμένο

Μη και ξανάρθει το κακό

Έβγαλαν και κέρασαν

Σαν έριξαν άγκυρα

Σε φεγγαρόφωτο καράβι

Ασημοστολισμένο αμύγδαλο, φακές, σύκα, ελιές

Σε ένα γλέντι προγονικά μεγαλόπρεπο

Ανυποψίαστοι για το ναυάγιο της στεριάς

Που θα ακολουθούσε

Shipwreck

The amphorae were waiting for us

Day and night without consolation

In the city of water

With wet memory

With a different light

With darkness weighed

Through the long Night-watches

Of the shipwreck

They spoke nothing of it

They searched only for the land

To take root in a fortress

Impenetrable, petrified,

Lest the evil come again

They brought out and shared

As they cast anchor

On a moonlit vessel -

Silver-adorned almonds, lentils, figs, olives

At a feast of ancestral splendor

Unaware of the land´s shipwreck

To come

16. με χρυσή κλωστή

με χρυσή κλωστή

τα έχω δέσει

-όχι από φόβο

μα για αρχοντιά-

όλα τα όνειρα

όλα τα όμορφα

όλα τα μυρωμένα

όλες τις ευχές

όλες τις προσευχές

όλες τις προσμονές

όλα τα θέλω

όλα τα μπορώ

όλα τα γέλια

όλες τις αγκαλιές

ναι, τα κομποδένω

εκεί,που όλα

τα πολύτιμα

φυλάγονται

...

With a golden thread

I have tied them —

not out of fear,

but for nobility —

all the dreams

all the beautiful things

all the scented moments

all the wishes

all the prayers

all the longings

all that I want

all that I can

all the laughter

all the embraces

yes, I thread them together

there, where everything

precious

is kept

…

17.

Περπατούσαμε στην αίθουσα με τους χορευτές

και τις χορεύτριες. Ο πολλαπλασιασμός

των σωμάτων δημιουργούσε κινήσεις και σχέσεις

απρόβλεπτες και μοναδικές.

Δραματικές σκηνές εκτυλλίσονταν καθώς ο χρόνος έφθειρε

τα κάτοπτρα και αλλοίωνε τις εικόνες.

(Ο Χρόνος του απρόσμενου καιρού)

We walked through the hall alongside the dancers.

The multiplication of bodies 

created movements and connections

both unpredictable and unique.

Dramatic scenes unfolded as time eroded

the mirrors and altered the images.

18. Η σκάλα

Ήρθε με τα σκούρα μάτια

ανεβήκαμε τη σκάλα

υπήρχε ένα χρυσό φως

από το τετράγωνο παράθυρο

«Έλα», μου είπε

«να ανεβούμε

πιο ψηλά

να φτάσουμε το φεγγίτη»

Μου έπιασε το χέρι σφιχτά

φιλήδονα

τυλίχτηκα στο σώμα του

όπως η Σελήνη με τον Ενδυμίωνα

Εικόνες – φωτοβολίδες

στριφογύριζαν

ένας στρατιώτης

μ 'ένα γυάλινο μάτι

ένα κοριτσάκι με κουρελούδες

«Τρέξε»

Μου είπε

«Μην σε προλάβει το όνειρο»

Η σκάλα όμως

δεν ανέβαινε

ούτε κατέβαινε

έμενε μετέωρη

στον άχειρο χρόνο

από το παράθυρο

φυσούσε ένας τρελός αέρας

πουλιά τιτίβιζαν

άσπρα πουλιά σαν σύννεφο

ένα σύννεφο άσπρα πουλιά

The stairway

He came with dark eyes

we climbed the stairway

there was a golden light

from the square window

"Come," he said to me

"let's climb

higher,

to reach the skylight"

He held my hand tightly

sensually

I huddled up to his his body

like the Moon around Endymion

Images like flares

Spinning round were

a soldier

with a glass eye

a little girl with rag mats

"Run"

He said to me

"lest the dream catch up with you"

Yet the stairway

didn´t go up

or down

but remained suspenided

In unfashioned time

through the window

a crazy wind was blowing

birds were chirping

white birds like a cloud

a cloud of white birds

                            Translation: David Connolly

19. Καιόμενη Ρόδα

Η λάβρα έκαιγε τα μάτια και το στόμα μου

οι λεύκες έλαμναν πέρα δώθε κι από μέσα τους

έβγαινε το αιώνιο μοιρολόι.

Ίσως να έπεσε από το άρμα κάποιου Φαέθοντα

που μέσα στον κόσμο έχασε τον δρόμο του

που ο κόσμος τον έχασε

όπως καθημερινά αμέτρητα πλάσματα

από τα υπέρλαμπρα πετάγματα

και τις θανάσιμες πτώσεις τους·

θέλω να πω: από τα θανάσιμα πετάγματα

και τις υπέρλαμπρες πτώσεις τους

από ένα ακόμα τρελαμένο άρμα, σκέφτηκα,

θα ξέφυγε η καιόμενη ρόδα

και κύλισε εδώ,

στα πόδια μου.

(Σαλός Μαγνήτης)

Burning Wheel

The blaze scorched my eyes and my mouth

the poplars were swaying back and forth,

and from within them

rose the eternal lament.

It may have fallen from the chariot of some Phaethon

who, within the world, lost his way —

whom the world had lost —

like countless creatures every day

from their dazzling flights

and their deadly falls;

I mean: from their deadly flights

and their dazzling falls.

from yet another maddened chariot, I thought,

the burning wheel must have slipped away

and rolled here,

to my feet.

20. Η λίμνη

Έχει να βρέξει δυο αιώνες

κι η γη παρακαλά το νερό.

Περπατώ

εκεί όπου κάποτε ήτανε λίμνη

όπως περπατά κανείς

εκεί όπου κάποτε ήταν αγάπη.

Σκασμένο χώμα, τετραγωνικό

όσα ψάρια δεν σάπισαν

έβγαλαν πόδια

έγιναν ερπετά.

Λίμνη, της εκμυστηρεύομαι,

δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεφύγω

από εκείνο που ήσουν

την ώρα

που απελπισμένα δέντρα

πριν γείρουν και πέσουν με ουρλιαχτό ασύλληπτο

υψώνουν τα τρομώδη χέρια τους μέχρι τον ουρανό

ξεκοιλιάζοντας τα άδεια ασκιά του.

The Lake

It hasn't rained for two centuries

and the earth is begging for water.

I lumber on

to where there used to be a lake

like someone lumbers on

to where there used to be love.

The earth is cracked in squares.

The few fish that haven't rotted

have grown legs,

have become reptiles.

Lake, I mutter to her,

I will never be able to disregard

what you were

in the moment

when bewildered trees,

before bowing down and falling with a shrill,

raised their trembling hands to the sky

and gutted its hollow sacs.

                                  Translation: Despina Pirketti

21. ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ακάθεκτος κυλάει ο χρόνος και στην αέναη κίνησή του

παρασύρει τα πάντα και τα καταποντίζει στο βυθό της

αφάνειας –πότε πράγματα ασήμαντα και πότε μεγάλα και

αξιομνημόνευτα– και, όπως λέει ο τραγικός ποιητής,

φέρνει στο φως τα άδηλα και κρύβει τα φανερά.

Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς

Είναι αλγόριθμος σ' αχειροποίητη σιωπή,

εσαεί ανύμφευτος, πληγέντας των πολέμων

με προσφυγική ταυτότητα στο στήθος.

Ψευδαίσθηση και αυταπάτη

ενδύεται της φθοράς μεταμορφώσεις.

Από το Σκοπευτήριο Καισαριανής

ως τα Φυλακισμένα Μνήματα της Κύπρου

αλληγορεί στου μέλλοντος τ' άταφο πεπρωμένο.

Πού είναι το βλέμμα, η μορφή, της αύρας η αποτύπωση;

Πού είναι η ανάσα –η έστω η σκιά της–

που ακολουθεί της μνήμης τις γραμμώσεις,

τις ταλαντώσεις των ερώτων,

τη βιοπάλη των ψιθύρων;

RELATIVITY OF TIME

The stream of Time, relentless in its eternal flow, 

carries everything along and drowns them in the depths of 

obscurity—sometimes unworthy things, sometimes most 

noteworthy and important—and, as the tragic poet says, 

it brings to light what was hidden and conceals what is manifest.

Anna Komnene, Alexiad

It is an algorithm in an uncreated silence,

eternally unwed, wounded by wars,

with a refugee identity on its chest.

Illusion and delusion,

it clothes itself in decay´s transformations.

From the Kaisariani Shooting Range

to the Imprisoned Graves of Cyprus,

it speaks in allegory in future´s unburied fate.

Where is the gaze, the form, the imprint of the breeze?

Where is the breath—or even its shadow—

that follows the engravings of memory,

the oscillations of love,

the struggle for life of whispers?

22. Η κρεμάστρα

Η κρεμάστρα

σπάει

τα ρούχα

πέφτουν

επάνω μου

το γάλα χύθηκε

όλο στο πάτωμα

το σπίτι γίνεται επικύνδυνο

όλα μπορεί να συμβούν εκεί

η αϋπνία επιστρέφει

στο παλιό κρεβάτι

ο χρόνος περνάει

περπατώντας στις γέφυρες

από δωμάτιο σε κήπο

από κήπο σε δωμάτιο

δεν περισσεύει άλλο αίμα

η αλήθεια χωρίς αστεία

είναι ότι γινόμαστε ερείπια

ανάξιοι για αυτούς

που αιμορραγούν

The hanger

The hanger

breaks

the clothes

fall

on top of me

the milk spilled

all over the floor

the house becomes dangerous

anything can happen there

insomnia returns

to the old bed

time passes

walking on the bridges

from room to garden

from garden to room

there is no blood left

the truth without jokes

is that we are becoming ruins

unworthy of those

who bleed

23. Επιστροφή

Να γυρίζεις στο αύριο.

Πόσο κρατάει το αύριο;

Δώσε μου σήμερα

έναν χορό δίπλα στη θάλασσα

την περισυλλογή των ματιών σου

κι εκείνο το χαμόγελο μες την αθανασία.

Με λέξεις σε έφερα ξανά κι είσαι εδώ.

Κι ας κόβει το χαρτί τα δάχτυλα καθώς γράφω.

Η θάλασσα εδώ έχει κάτι από τον Θεό.

Θα ξηλωθεί το γκρίζο στους τοίχους

όταν ανοιχτεί η πόρτα για την ακροθαλασσιά

ενώ ζευγάρια θα χορεύουν στη βρεγμένη άμμο.

Καμία μετάνοια στο ύψος της στιγμής

σαν σε κοιτάζει η ζωή καθώς φεύγεις.

Θα ξηλωθεί η αποβάθρα μας.

Και θα είναι οι λέξεις μου

το πέρασμά μου

-φαντάσου-

στην αιωνιότητα.

Return

To return to tomorrow

How long does tomorrow last?

Give me today

a dance by the sea

the contemplation in your eyes

that smile within immortality.

I summoned you back with words

and now here you are.

Though the paper cuts my fingers as I write.

The sea here carries something of God.

The grey will be stripped from the walls

when the door opens toward the shoreline

as couples dance upon the wet sand.

No regret can rise to the height of the moment

as life looks at you while you depart.

Our pier will be torn from the shore.

And my words 

will be my passage

– imagine –

into eternity.

24. Κλεψύδρα

Πόσα θαύματα άραγε χωράνε μέσα σε εφτά λεπτά της ώρας;…

Πόσα φιλιά μπορούν να γίνουν σηματοδότες

στη λεωφόρο του έρωτα;

Πόσες λέξεις μπορούν να γίνουν ψίθυροι

στα αυτιά της αγάπης;

Εφτά λεπτά…

Εφτά ολόκληρα λεπτά.

Ένα τσιγάρο δρόμος.

Προλαβαίνουμε να βάλουμε φωτιά σε ό, τι μας καίει.

Να γιορτάσουμε την αιωνιότητα των ψυχών μας

καθώς θα αγγίζει η μία την άλλη.

Προλαβαίνουμε να χαθούμε σε κάποια άδεια σκέψη

απολαμβάνοντας το ηλιοβασίλεμα

των παιδικών μας ονείρων, που έδυσαν πριν από την ώρα τους.

Μια κλεψύδρα είναι ζωή.

Κι ό, τι προλάβει ας μας κλέψει.

19.11.2025

Hourglass 

I wonder, how many miracles may fit into seven minutes?...

How many kisses can be traffic lights 

on the avenue of love?

How many words 

can be whispers in love's ears?

Seven minutes...

Seven whole minutes.

The time to smoke a cigarette.

We have the time to set fire to everything that burns us.

To celebrate our souls' eternity 

while they're touching each other.

We have the time to get lost into some empty thought 

enjoying the sunset 

of our childhood dreams, which prematurely ended.

Life is an hourglass.

Let it steal from us whatever it can.

19.11.25 

25.

XXXIX.

Ευτυχώς νύχτωσε.

Καμιά φορά φοβάμαι μήπως δεν νυχτώσει

μήπως μας ανακοινώσουν ότι

λυπόμαστε αλλά απόψε δεν θα νυχτώσει.

Ότι δεν θα έχουμε δικαίωμα στη νύχτα.

XXXIX.

Thankfully, night has fallen.

Sometimes I'm afraid it might not;

that someone will announce

we regret to inform you that tonight, night will not fall.

That we will have no right to the night.