Η Kati Egely γεννήθηκε το 1988 στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Αποφοίτησε το 2013 από το Τμήμα Animation του Πανεπιστημίου Τέχνης και Σχεδιασμού Moholy-Nagy της Βουδαπέστης. Σπούδασε επίσης Γραφιστική στο EASD Valencia και Ντοκιμαντέρ στο Ινστιτούτο Κινηματογραφικής Τέχνης του Avellaneda στο Μπουένος Άιρες. Παράλληλα με τις ταινίες μικρού μήκους, τη συμμετοχή σε κινηματογραφικές παραγωγές και τη δημιουργία animated σκηνών για ταινίες, ασχολείται κυρίως με μουσικά βίντεο. Την εμπνέουν ιδιαίτερα επειδή, αντί για τη συμβατική αφηγηματική προσέγγιση, της δίνουν τη δυνατότητα να δημιουργεί οπτική ποίηση μέσα από συνειρμικές εικόνες. Ενδιαφέρεται επίσης για τα ντοκιμαντέρ animation, στα οποία η κινούμενη εικόνα μπορεί να εκφράσει τις υποκειμενικές πλευρές μιας αφήγησης. 

Saber cair é uma ciencia / to know to fall is a science

Director: Katalin Egely

Hungary

Dur: 2:12

Το μουσικό βίντεο Tantos Desencontros (Saber Cair é uma Ciência) της A garota não συνδυάζει animation και μουσική, βασισμένη σε πρωτότυπο ποίημα της Francisca Camelo. Τη δημιουργία του animation υπογράφει η Kati Egely. / The music video Tantos Desencontros (Saber Cair é uma Ciência) by A garota não combines animation and music based on an original poem by Francisca Camelo. The animation was created by Kati Egely

Kati Egely was born1988 in Budapest, Hungary. She graduated in Animation from the Moholy-Nagy University of Art and Design in Budapest in 2013. She also studied Graphic Design at the EASD Valencia and Documentary Film at the Institute of Cinematographic Art of Avellaneda in Buenos Aires. Alongside short films, film credits and animated scenes for movies, she focuses primarily on music videos. She finds music videos particularly inspiring because, rather than following conventional narrative storytelling, they allow her to create visual poetry through associative imagery. She is also interested in animated documentaries, where animation can express the subjective aspects of a narrative.

Doughnut

Director: Stavros Makridis

Greece

Dur: 6:50

Ένα ποιητικό ταξίδι ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, το φως και το σκοτάδι, την παρουσία και την απουσία. Ο αφηγητής στοχάζεται πάνω στα μικρά και μεγάλα θαύματα της ύπαρξης: την αγάπη, τη φιλία, τη φύση, τη μουσική, τον χρόνο που κυλά και τις φευγαλέες στιγμές που λάμπουν σαν αστραπή. Η ταινία αποτελεί έναν ύμνο στην ευγνωμοσύνη και στη συνειδητοποίηση της αξίας του παρόντος — μια εξομολόγηση για όσα έχουμε και όσα χάνουμε, αλλά πάνω απ' όλα για το απλό γεγονός ότι υπάρχουμε, έστω και για λίγο, μέσα στην ατελείωτη ιστορία του σύμπαντος. / A poetic journey between life and death, light and darkness, presence and absence. The narrator reflects on the small and great wonders of existence: love, friendship, nature, music, the passing of time, and fleeting moments that shine like lightning. The film is an ode to gratitude and to an awareness of the present — a confession about what we have and what we lose, but above all, about the simple fact that we exist, even if only for a while, within the endless history of the universe.

What is love?

Director: Eduardo Yagüe

Spain, Sweden, United Kingdom

Dur: 3:27

Ο χρόνος που περνά είναι ο πρωταγωνιστής αυτού του βιντεοποιήματος, που φέρνει στο προσκήνιο τη μνήμη, τα γηρατειά και τη μοναξιά. Βασισμένο σε ποίημα της συγγραφέα Lucy English, το έργο αποτελεί μέρος του διεθνούς πρότζεκτ βιντεοποίησης The Book of Hours. / The passage of time is the protagonist of this videopoem, which explores memory, old age and loneliness. Based on a poem by writer Lucy English, the work is part of the international videopoetry project The Book of Hours.

Η Maria Korporal γεννήθηκε το 1962 στο Sliedrecht της Ολλανδίας. Σπούδασε γραφικές τέχνες και ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών St. Joost στην Breda, όπου άρχισε να ασχολείται με τη φωτογραφία και ολοκλήρωσε τις σπουδές της, μεταξύ άλλων, με μια εγκατάσταση βίντεο. Το 1986 εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, όπου έζησε έως το 2013 στο Sant'Oreste, κοντά στη Ρώμη. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου ζει και εργάζεται σήμερα. Το έργο της έχει παρουσιαστεί και βραβευτεί διεθνώς, με προβολές σε σημαντικά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο. Η καλλιτεχνική της πρακτική περιλαμβάνει video art, animation, σχέδιο, διαδραστικά έργα και εγκαταστάσεις, συνδυάζοντας ψηφιακές και αναλογικές τεχνικές. 

A Cat Has Seven Lives

Director: Maria Korporal

Italy

Dur: 7:32

Μέσα από ψηφιακά φωτομοντάζ και κινούμενες εικόνες, το βιντεοποίημα ακολουθεί τις επτά ζωές μιας γάτας, εξερευνώντας την υποκειμενική εμπειρία του χρόνου σε αντιπαράθεση με την εξωτερική ροή των γεγονότων. Στην έβδομη ζωή, μια γυναικεία μορφή περιπλανιέται σε ένα φανταστικό τοπίο, αναζητώντας το υψηλό και το άπιαστο. Το έργο ολοκληρώνεται με ένα ποίημα του Κινέζου ταοϊστή ποιητή Chia Tao (779–843), για μια αναζήτηση που μένει χωρίς απάντηση. / Through digital photomontages and animated images, the videopoem follows the seven lives of a cat, exploring the subjective experience of time in contrast with the external flow of events. In the seventh life, a female figure wanders through an imaginary landscape in search of the sublime and the elusive. The work concludes with a poem by the Chinese Taoist poet Chia Tao (779–843), evoking a search that remains unanswered.

How long is a minute?

Director: Vito Nicoletta

Italy

Dur: 1:00

Ένας οπτικός στοχασμός πάνω στον χρόνο και τη βραδύτητα. Μέσα από λιτές εικόνες και την αργή κίνηση ενός σαλιγκαριού, η ταινία μάς προσκαλεί ναεπιβραδύνουμε, να βιώσουμε το παρόν και να επανεξετάσουμε την αντίληψή μας για τον χρόνο. / A visual meditation on time and slowness. Through minimal images and the slow movement of a snail, the film invites us to suspend urgency, experience the present and reconsider our perception of time.

Tornado

Director: MEISAMGHESIZADEH

Iran

Dur: 6:00

Ένας ηλικιωμένος άνδρας με αναπηρία και τραυματισμούς ανεβαίνει τις σκάλες ενός ψηλού κτιρίου, προσπαθώντας να φτάσει στον προορισμό που επιθυμεί. Ωστόσο, η διαδρομή μοιάζει να μην έχει τέλος. Η ταινία Tornado, σε σκηνοθεσία του Meisam Ghesi Zadeh, εμπνέεται από ένα ποίημα του Πέρση ποιητή Χαφέζ, που στοχάζεται πάνω στη ματαιότητα του κόσμου και των ανθρώπινων επιδιώξεων. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και ένα ποίημα του Ρουμί, το οποίο επίσης αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την ταινία. / An elderly man with a disability and injuries climbs the stairs of a tall building, trying to reach his desired destination. Yet the journey seems to have no end. Directed by Meisam Ghesi Zadeh, Tornado draws inspiration from a poem by the Persian poet Hafez, reflecting on the futility of the world and human pursuits. A poem by Rumi, which explores a similar theme, also served as a point of reference for the film.

This jug was once a lover

Director: Hooshyar Zaheryani

Austria

Dur: 1:45

Εμπνευσμένο από ένα τετράστιχο που αποδίδεται στον Ομάρ Καγιάμ, τον Πέρση ποιητή και φιλόσοφο του 11ου αιώνα, το This Jug Was Once a Lover στοχάζεται πάνω στα λεπτά όρια ανάμεσα στην ανθρώπινη ζωή και την ύλη. Σε ένα έρημο τοπίο γεμάτο πήλινα αγγεία, αρχίζουν να διαφαίνονται ίχνη ανθρώπινης παρουσίας. Μια απλή κανάτα γίνεται υπενθύμιση πως ό,τι σήμερα μοιάζει άψυχο και σιωπηλό μπορεί κάποτε να ήταν ένα ζωντανό σώμα — ένα χέρι που άγγιξε, ένας άνθρωπος που επιθύμησε, ένας εραστής που αγκάλιασε. Μέσα από έναν οπτικό κόσμο δημιουργημένο με τεχνητή νοημοσύνη, το βίντεο επαναπροσεγγίζει τον στοχασμό του Καγιάμ για τη θνητότητα, μετατρέποντας μια ποιητική εικόνα αιώνων σε έναν σύγχρονο στοχασμό για την αγάπη, τη μνήμη και τον κύκλο της ανθρώπινης ύπαρξης. / Inspired by a quatrain attributed to Omar Khayyam, the 11th-century Persian poet and philosopher. This Jug Was Once a Lover reflects on the fragile boundary between human life and matter. In a desolate landscape filled with clay vessels, traces of human presence begin to emerge. A simple jug becomes a reminder that what now appears silent and inanimate may once have been a living body — a hand that touched, a person who desired, a lover who embraced. Through an AI-generated visual world, the film revisits Khayyam's centuries-old meditation on mortality, transforming an ancient poetic image into a contemporary reflection on love, memory, and the material cycle of human existence.

Η Βάσια Παππά είναι οπτικοακουστική δημιουργός και μουσικός με έδρα την Αθήνα. Είναι τελειόφοιτη του Τμήματος Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Το έργο της εστιάζει στην καλλιτεχνική και πειραματική φωτογραφία, το κολάζ και το βίντεο. Έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις και φεστιβάλ στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων στο UN-LIMITED SKY στο Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών και στο International Performance Poetry Symposium-Festival. Την ενδιαφέρουν πρακτικές που συνδυάζουν την ποίηση, το σώμα και τον πειραματισμό με το μέσο, αναζητώντας νέους τρόπους προσωπικής και συλλογικής έκφρασης. 

Petres / Πέτρες

Director: Vassia Pappa

Greece

Dur: 7:00

Το βιντεοποίημα Πέτρες, βασισμένο στο ομότιτλο ποιητικό κείμενο της Ελένης Μπενέκου και της Μαργαρίτας Παπαμίχου, αποτελεί μια ποιητική διαπραγμάτευση με το τραύμα, τη μνήμη και την υλική διάσταση του κόσμου, μέσα από τη φωνή, το σώμα και την ίδια την πέτρα, ως ποιητικό και υπαρξιακό σημείο αναφοράς. Συνδέοντας την ατομική και τη συλλογική μνήμη με την ύλη και την ουσία του πνεύματος, το έργο διερευνά τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και το οικείο ή ανοίκειο περιβάλλον του. / The videopoem Stones, based on the poem of the same title by Eleni Benekou and Margarita Papamichou, is a poetic negotiation with trauma, memory, and the material dimension of our world, expressed through voice, body, and the stone itself as a poetic and existential anchor. Connecting individual and collective memory with matter and the essence of the spirit, the work explores the relationship between human beings, nature, and their familiar or unfamiliar surroundings.